شناسه خبر: 100216

لینک کوتاه صفحه

https://dmsonnat.ir/?p=100216

لطفیان
یادداشتی به قلم دبیر شورای برنامه ریزی مدارس علوم دینی اهل سنت؛
دلت را خانه ما کن، مصفا کردنش با من
دلت را خانه ما کن، مصفا کردنش با من به ما درددل افشا کن، مداوا کردنش با من

طبیعت، آرام آرام رخت سفید زمستانی را از تن بیرون می‌کند و قبای سبز منقّش به شکوفه‌های رنگارنگ بهاری را بر قامت خود می‌پوشد تا دوباره چهره فریبا همراه با لبخند زیبای خود را به رخ ساکنان زمین بکشد و همگان را از عطر دل‌انگیز و روح‌نوازش بهره‌مند سازد.

یکی از آیین‌های زیبای ایرانیان نیز در آستانه بهار، این است که به تقلید از طبیعت، گردو غبار از محیط زندگی زدوده و با آغاز فصل نو، فصل جدیدی در زندگی خود آغاز می‌کنند.کمتر کسی را در این ایام مشاهده می‌کنی که در تکاپوی آماده شدن برای استقبال از بهار نباشد و یا در اندیشه تغییر لباس، لوازم زندگی و مهیاکردن اسباب پذیرایی از میهمانان نوروزی نباشد.

این‌هاجملگی بسیار مطلوب و مورد سفارش اکید اسلام است.چه وظیفه‌ای در اسلام برتر و بالاتر از صله رحم و جویا شدن احوال دوستان و آشنایان و چه سفارشی در اسلام زیباتر از سفارش به طهارت، آراستگی و پاکیزگی. اما آیا تمام عید در همین خلاصه می‌شود؟ آیا زمان آن نرسیده است که در کنار رُفت و روب منزل، اندکی نیز به خانه‌ دل بپردازیم؟ آیا دل و روح ما به خانه‌تکانی و تغییر نیاز ندارد؟! خانه ما با گرد و غبار و دود و خاک، آلوده می‌شود و دل ما با گناه و معصیت و کمتر کسی پیدا می‌شود که در طول زندگی در برابر گناه و نافرمانی، مصونیت داشته باشد.لذا عید در فرهنگ اسلام، معنا و مفهوم ویژه‌ای به خود می‌گیرد. مولای متقیان حضرت علی (ع) می‌فرمایند: «روزی که در آن معصیت خدا نشود، آن روز عید است.» در دو عید بزرگ اسلامی یعنی اعیاد فطر و قربان، در قنوت نماز می‌خوانیم:«اللهم اهل التقوی و المغفره و اهل العفو و الرحمه و اهل الجود و الجبروت»به راستی که خدا اهل تقوا، مغفرت، عفو و رحمت است. چه زیباست که بندگان نیز همراه با طبیعت، به زیور این مکارم اخلاقی آراسته شده و اهل تقوا، مغفرت، عفو، رحمت، بخشندگی و … باشند.

آیا درست است که لباس ما نو باشد، اما فکر و دل ما از پیرامون یعنی اقوام، خویشان، بستگان و محیط اجتماع، همچون گذشته در مسیر تردید، بدبینی، کینه، نفاق، حسادت و… باشد؟ ما معمولاً آغاز سال نو را با دعاهای زیبایی که متناسب با حال و هوای نوروز است، آغاز می‌کنیم اما قرائت ادعیه به تنهایی کفایت نمی‌کند. آثار دعاهای عید باید در ما هویدا شود. خداوند متعال در این زمینه می‌فرماید: «ولیعفوا ولیصفحوا الا تحبون ان یغفر الله لکم والله غفور رحیم»؛خداوند در این آیه شریفه، چهار مرحله از مکارم اخلاقی را به ما گوشزد می‌فرماید و نوروز، فصل آراستگی به این نیکویی‌هاست. «عفو»، «صفح»، «مغفرت» و «رحمت» سیر پلکانی رسیدن به زیبایی‌های زندگی در این آیه به تصویر کشیده می‌شود. عفو یعنی گذشت از انتقام؛ این ویژگی به دلیل مصالح زندگی در خیلی از انسان‌ها وجود دارد، چرا که گاهی ناچار است از خطای دیگران چشم‌پوشی کند، اما آیا کفایت می‌کند؟ خیر! باید از این مرحله عبور و به مرحله «صفح» برسد. این همان مصاحفه خودمانی است که روزانه همدیگر را در آغوش می گیریم. پیام این هم‌آغوشی آن است که من از طرف مقابل کینه‌ای به دل ندارم و به این وسیله، صفحه نورانی دل و صحیفه زندگی را از غبار کینه پاک می‌کنیم. مرتبه بعد، «مغفرت» است یعنی وقتی از انتقام گذشتیم و کینه‌ها را فراموش کردیم، باید پا به مرحله انفاق و احسان بگذاریم که البته دست یازیدن به آن اندکی دشوار است. آیا می‌شود کسی به حقوق ما تجاوز کرده باشد، ما در حق او خوبی کنیم؟!آری می‌شود. مرتبه آخر که خداوند متعال، رسول خویش را بدان آراسته و راز موفقیت آن حضرت را به آن گره زده «رحمت» است. چه زیباست که در نوروز نسیم رحمت از محیط زندگی‌مان وزیدن بگیرد و جامعه ما رحمانی شود. رحمت یعنی دلسوزی، حتی برای کسانی که به ما بدی کرده‌اند. پیامبر به ما آموختند که بدی دیگران را هیچ‌گاه با بدی پاسخ ندهیم. دلسوز دیگران باشیم. فرجام سخن اینکه این نکویی‌ها وصف الهی، شیوه پیامبری، و ویژگی جامعه ایمانی است. پس بیایید در آستانه سال نو دو چیز را فراموش کنیم، خوبی‌های خودمان در حق دیگران و بدی‌های احتمالی دیگران در حق خود را.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست